شفاعت و گفتگو در مورد آنها باقى نمانده است ، تا لوط حتى به فكر شفاعت نيفتد و بداند اينها ابدا شايستگى اين امر را ندارند . و از آنجا كه بايد گروه اندك مؤمنان ( خانواده لوط بجز همسرش ) از اين مهلكه جان به سلامت ببرند دستور لازم را به لوط چنين دادند : « تو شبانه هنگامى كه چشم مردم گنهكار در خواب است و يا مست شراب و شهوت ، خانواده ات را بر دار و از شهر بيرون شو » ( * ( فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ ) * ) . ولى « تو پشت سر آنها باش » تا مراقب آنان باشى و كسى عقب نماند ( * ( وَاتَّبِعْ أَدْبارَهُمْ ) * ) . ضمنا « هيچيك از شما نبايد به پشت سرش نگاه كند » ( * ( وَلا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ ) * ) . « و به همان نقطه اى كه دستور به شما داده شده است ( يعنى سرزمين شام يا نقطه ديگرى كه مردمش از اين آلودگيها پاك بوده‌اند ) برويد » ( * ( وَامْضُوا حَيْثُ تُؤْمَرُونَ ) * ) . سپس لحن كلام تغيير مىيابد و خداوند مىفرمايد « ما به لوط چگونگى اين امر را وحى فرستاديم كه به هنگام طلوع صبح همگى ريشه كن خواهند شد ، به گونه اى كه حتى يك نفر از آنها باقى نماند » ( * ( وَقَضَيْنا إِلَيْه ذلِكَ الأَمْرَ أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِحِينَ ) * ) . ( دقت كنيد ) سپس قرآن داستان را در اينجا رها كرده و به آغاز باز مىگردد ، و بخشى را كه در آنجا ناگفته مانده بود به مناسبتى كه بعدا اشاره خواهيم كرد بيان مىكند و مىگويد :